Wie altijd over geld praat, stelt de mens niet centraal

15073413_10209361715137344_8071458580450352747_n

Sinds we het voornemen hebben uitgesproken om na de verkiezingen voor de Tweede Kamer ook lokaal mee te gaan doen om in de gemeenteraad te komen met de Piratenpartij is er veel aandacht voor dat voornemen van ons. Gertjan Kleinpaste was op RTV Dordrecht en werd in het radioprogramma Studio De Witt geïnterviewd. Op 29 november a.s. zit hij in het programma “Dordtse Koppen”. Ook AD Dordtenaar besteedde aandacht aan ons initiatief. Op Social Media werd vanuit sommige bestaande partijen vooral het beeld geschetst dat wij geen bestaansrecht hebben en in niets verschillen van hetgeen de huidige partijen in de gemeenteraad al doen.

Politiek – of dat nu gaat over ons parlement of over de gemeenteraad – lijkt voortdurend te gaan over de verdeling van schaarste. Over de verdeling van geld en over de keuzes die er dan gemaakt moeten worden. Voor ons gaat politiek vooral over menselijke waarden en over een samenleving die van onderaf gevormd wordt. Laten wij met behulp van twee mediamomenten hierop inzoomen.

Vandaag waren Hugo Borst en Carin Gaemers te zien in het programma “Buitenhof”. Paul Witteman sprak met hen. Hun pleidooi voor menswaardiger zorg en hun manifest dat daartoe oproept, wordt door steeds meer mensen en ook door steeds meer politieke partijen omarmd. Het is dan ook een hartverwarmend pleidooi, maar het strandt wanneer wij niet eerst fundamenteel andere keuzes maken in de samenleving. In de Belgische krant “De Morgen” lazen wij een bericht, waarin een Belgische ondernemer ervoor waarschuwt dat wij ten gevolge van de verregaande robotisering en technologische ontwikkelingen straks een werkloosheid zullen kennen van ruim 50%. Dat betekent niet dat er geen zinvol werk meer is. Het betekent dat wij als maatschappij aan dat in zichzelf zinvolle werk geen geld meer willen besteden. De ondernemer zag als één van de oplossingen om de samenleving hierop voor te bereiden de invoering van een basisinkomen.

Die invoering van een basisinkomen – de Piratenpartij is er voorstander van – is vooral een zaak voor de nationale politiek. Het zou mensen veel beter dan nu in staat stellen zelf zorgtaken (mantelzorg), werk en privéleven in een goede balans vorm te geven. Lokaal is daar natuurlijk ook veel aan te doen. Gemeenten zijn immers in steeds belangrijker mate verantwoordelijk voor zorgtaken en voor de manier waarop dit concreet ingevuld wordt. De recente discussie over het wegvallen van de warme maaltijd gedurende het weekend in Dordtse zorginstellingen ligt ons nog vers in het geheugen. De routine is al jarenlang dat ouderen uit de samenleving worden weggeduwd naar de randen van diezelfde samenleving. Wij verstoppen  onze ouderen in zorgcentra waar ze door professionele krachten worden ondersteund. Door de schaarste aan middelen wordt inmiddels van hun kinderen verwacht dat zij in die zorgcentra zelf ook de handen uit de mouwen steken. Die tendens keer je niet om door ineens veel meer geld uit te trekken voor die zorg en ineens veel meer personeel in te zetten. Staatssecretaris Van Rijn, verantwoordelijk voor de verdeling van schaarse middelen in de zorg, kan hooguit het ene gat met het andere vullen.

Veel belangrijker is het om mensen die hun ouders in huis nemen niet te straffen met een “kostendelersnorm”. Om mantelzorgers niet te straffen door hen te korten op hun (eventuele) uitkering. Veel belangrijker is het om meer ruimte te creëren voor kanarie-woningen en voor het aanpassen van huizen en gebouwen om daarin naast een gezin ook een oudere in een zo zelfstandig mogelijke woonsituatie onder te brengen. Belangrijker is het om verpleegtehuizen om te vormen tot een gemeenschap waarin ouderen temidden van jongeren wonen en aan die jongeren korting op de huur wordt gegeven indien zij zorgtaken voor hun oudere buren doen. Belangrijker is het om de groeiende eenzaamheid onder ouderen weg te nemen door te stimuleerden dat er voor hen ontmoeting georganiseerd wordt. Niet weggestopt in die zorgcentra, maar in het leven van alledag. Belangrijk is het om vanuit het budget voor de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) kleinschalige initiatieven en burgerinitiatieven te betalen die een positieve impuls vormen voor de manier waarop wij de zorg inrichten. Dat geldt overigens zowel voor de zorg voor jeugd en jongeren, als voor de zorg aan ouderen.

Lokaal kan er op dat vlak veel verbeterd worden. Landelijk is het hoog tijd serieus werk te maken van dat basisinkomen als eenduidige norm voor ieders bestaanszekerheid. Als antwoord op de “race to the bottom” en op de doorgedraaide neo-liberale marktwerking. Als antwoord op een economisch model dat mensen van elkaar vervreemdt en letterlijk ziek maakt. Daar zijn niet eerst allerlei experimenten mee nodig. Daar is gewoon een moedige keuze voor nodig. Die keuze is betaalbaarder dan sommige politieke partijen bereid zijn te geloven. Bovenop dat basisinkomen is werk dat steeds schaarser wordt dan flexibeler te verdelen en heeft iedereen meer tijd en ruimte voor mantelzorg, contact met zijn of haar omgeving en voor een privéleven dat dan soepele en meer ontspannen vorm krijgt. Bovendien zijn mensen die zelf zo’n initiatief vormgeven en bottom-up ontwikkelen veel gemotiveerder dat tot een succes te maken.

Uit de staatsinkomsten van de regulering van wiet en uit de vereenvoudiging van ons complexe stelsel van toeslagen en uitkeringen is zoveel geld vrij te spelen, dat zo’n basisinkomen voor iedereen mogelijk wordt. De positieve bijdrage aan de samenleving is dat de continue druk om “geld te genereren” minder wordt en er innerlijke rust en meer ruimte ontstaat om aandacht te besteden aan partner, gezin, buren, ouders, grootouders en aan elkaar als inwoners van onze mooie stad of ons fijne land.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.